Jeden mały gest ma wielką moc.

Dziś miałem męczące przeżycie. Miałbym zepsuty humor na cały dzień, gdyby nie jeden mały gest, który na dobre poprawił mi humor. Do rzeczy.

Musiałem załatwić ważną sprawę w Dziekanacie, w związku z którą musiałem biegać z jednego końca MS AGH na drugi, a czas upływał, do zamknięcia Dziekanatu coraz bliżej.W końcu zostało już tylko 10 minut do zamknięcia a ja czekałem na swoją ostatnią w tym dniu (trzecią) wizytę w Dziekanacie. Niestety, skończyły się już bloczki z numerkami na dziś (tak, do naszego Dziekanatu trzeba wejść z numerkiem) i dla mnie brakło. Musiałem czekać, aż zakończy się seria 10 kolejnych osób, po czym kolejne 10 bloczków zostanie odblokowanych, a w ciągu 10 minut raczej się nie doczekałbym. Czekałem tak w sumie dla zasady. Uparty jestem. Nagle podchodzi do mnie jakaś dziewczyna i pyta, czy mam numerek, ja mówię, że nie. Ona daje mi bloczek mówiąc, że wzięła go dla koleżanki, która jednak nie przyszła, więc przekazuje go dla mnie. Kamień spadł mi z serca! Zrobiło mi się tak, miło, zwłaszcza, że numerek był dość niedaleki i wkrótce po tym miłym geście nadeszła moja kolej i w ostatniej chwili przed zamknięciem Dziekanatu ostatecznie zakończyłem to co na dziś miałem zrobić:) Droga koleżanko, jeżeli teraz to czytasz, to jestem Ci niezmierni wdzięczny! Życzę samych sukcesów!

Niniejszym, tym absolutnie sympatycznym akcentem mogę rzec:
Bez odbioru.